School’s Out
Konačno sam imala malo vremena da pogledam publikaciju britanskog think tanka Demos, koju sam pronašla nedavno. Their Space: Education for a Digital Generation je izveštaj iz januara ove godine o rezultatima istraživanja sprovedenog u Velikoj Britaniji. National College for School Leadership je inicirao ovaj projekat sa ciljem da se dobije uvid u to kakva je uloga digitalnih medija u svakodnevnom životu dece i mladih, da bi se razvile strategije koje će školsko učenje dovesti u produktivan odnos sa onim što mladi rade i uče van škole.
Autorke Hannah Green i Celia Hannon su uočile kao problem to što su u masovnim medijima i društvu uopšte u opticaju brojni mitovi i poluistine u vezi uloge i uticaja novih tehnologija u životu mladih generacija. Promene koje se dešavaju u stvarnosti dece ne prate adekvatne odluke decision-makera, koji pripadaju generacijama koje pamte vreme pre Interneta i mobilnih telefona. Pojava novih tehnologija po pravilu izaziva društvene reakcije koje se kreću između ekstremnih stanovišta moralne panike i tehnološkog determinizma. Do balansirane percepcije rizika i koristi od novih medija trebalo bi doći kroz debatu koja će uključiti perspektivu dece i empirijski opis njihove stvarne upotrebe medija.
U empirijskom istraživanju su primenjene pretežno kvalitativne metode: najpre su intervjuisani mladi širom UK, inicirane su grupne i neformalne diskusije i ispitanici su zaduženi da vode dnevnike o svojoj tekućoj upotrebi medija i konzumaciji medijskih sadržaja. Tako je dobijen inicijalni materijal za seriju fokus grupa u osnovnim i srednjim školama i neformalnim okruženjima, što je uključilo 60-oro dece između 7 i 18 godina. Da bi se dobile informacije iz roditeljske perspektive sprovedena je i anketa o njihovim stavovima u vezi uloge medija u životu njihove dece.
Opšti zaključak do koga se došlo u istraživanju je da je upotreba digitalnih tehnologija u ovoj populaciji potpuno normalizovana i integrisana u svakodnevne aktivnosti. Oni koriste medije da bi komunicirali, prvenstveno sa već postojećom grupom prijatelja, a skoro svi kreiraju i online sadržaje. U prošlosti bi većina mladih bila svrstana u geekove, sa obzirom na njihov način upotrebe tehnologije. Deca su svesnija rizika nego što se obično pretpostavlja, sposobna su za samoregulaciju i umeju da evaluiraju edukativnu vrednost različitih aktivnosti. Istraživači su izdvojili 4 tipa korisnika po vrsti i intenzitetu aktivnosti koje najčešće upražnjavaju koristeći digitalne medije:
- Digitalni pioniri su mala grupa onih koji se angažuju u aktivnostima koje još uvek nisu ušle u široku upotrebu (npr. blogovali su pre nego što je fenomen dobio naziv);
- Kreativni proizvođači su oni koji kreiraju, objavljuju i razmenjuju originalne sadržaje (slike, muziku, filmove), postavljaju i održavaju sajtove;
- Svakodnevni komunikatori su preokupirani održavanjem kontakata preko tekstualnih poruka;
- Sakupljači informacija su česti korisnici pretraživača i enciklopedija ("cutting and pasting as a way of life").
Veštine koje deca razvijaju kroz ove aktivnosti – kreativnost, saradnja, timski rad, komunikacione i veštine prezentacije – sve su potrebnije u savremenim uslovima rada. Međutim, čini se da školski sistem još uvek nedovoljno prepoznaje ove "meke veštine". Istraživači su pronašli da je za "digitalne pionire", decu koja su prešla sa potrošnje na proizvodnju i imaju izgrađene digitalne identitete, karakteristična sposobnost samomotivacije i tip učenja peer-to-peer.
Preporuka koje ovo istraživanje daje policy maker-ima je da je potrebno prepoznavati i uključivati neformalno učenje u formalni školski sistem i institucionalizovati nove stilove učenja i podučavanja. "Start with people not PCs" - opremanje škola kompjuterima i hardverom ne treba više (u UK) da bude celokupna investicija. Građenje mreža, kontakata i pristup znanju izlaze u prvi plan i digitalni jaz treba definisati u novim kategorijama - participacije, kolaboracije i zajedničke produkcije. Potrebno je usmeriti obrazovni potencijal promena koje se već dešavaju u životu "digitalne dece".
Autorke Hannah Green i Celia Hannon su uočile kao problem to što su u masovnim medijima i društvu uopšte u opticaju brojni mitovi i poluistine u vezi uloge i uticaja novih tehnologija u životu mladih generacija. Promene koje se dešavaju u stvarnosti dece ne prate adekvatne odluke decision-makera, koji pripadaju generacijama koje pamte vreme pre Interneta i mobilnih telefona. Pojava novih tehnologija po pravilu izaziva društvene reakcije koje se kreću između ekstremnih stanovišta moralne panike i tehnološkog determinizma. Do balansirane percepcije rizika i koristi od novih medija trebalo bi doći kroz debatu koja će uključiti perspektivu dece i empirijski opis njihove stvarne upotrebe medija.
U empirijskom istraživanju su primenjene pretežno kvalitativne metode: najpre su intervjuisani mladi širom UK, inicirane su grupne i neformalne diskusije i ispitanici su zaduženi da vode dnevnike o svojoj tekućoj upotrebi medija i konzumaciji medijskih sadržaja. Tako je dobijen inicijalni materijal za seriju fokus grupa u osnovnim i srednjim školama i neformalnim okruženjima, što je uključilo 60-oro dece između 7 i 18 godina. Da bi se dobile informacije iz roditeljske perspektive sprovedena je i anketa o njihovim stavovima u vezi uloge medija u životu njihove dece.
Opšti zaključak do koga se došlo u istraživanju je da je upotreba digitalnih tehnologija u ovoj populaciji potpuno normalizovana i integrisana u svakodnevne aktivnosti. Oni koriste medije da bi komunicirali, prvenstveno sa već postojećom grupom prijatelja, a skoro svi kreiraju i online sadržaje. U prošlosti bi većina mladih bila svrstana u geekove, sa obzirom na njihov način upotrebe tehnologije. Deca su svesnija rizika nego što se obično pretpostavlja, sposobna su za samoregulaciju i umeju da evaluiraju edukativnu vrednost različitih aktivnosti. Istraživači su izdvojili 4 tipa korisnika po vrsti i intenzitetu aktivnosti koje najčešće upražnjavaju koristeći digitalne medije:
- Digitalni pioniri su mala grupa onih koji se angažuju u aktivnostima koje još uvek nisu ušle u široku upotrebu (npr. blogovali su pre nego što je fenomen dobio naziv);
- Kreativni proizvođači su oni koji kreiraju, objavljuju i razmenjuju originalne sadržaje (slike, muziku, filmove), postavljaju i održavaju sajtove;
- Svakodnevni komunikatori su preokupirani održavanjem kontakata preko tekstualnih poruka;
- Sakupljači informacija su česti korisnici pretraživača i enciklopedija ("cutting and pasting as a way of life").
Veštine koje deca razvijaju kroz ove aktivnosti – kreativnost, saradnja, timski rad, komunikacione i veštine prezentacije – sve su potrebnije u savremenim uslovima rada. Međutim, čini se da školski sistem još uvek nedovoljno prepoznaje ove "meke veštine". Istraživači su pronašli da je za "digitalne pionire", decu koja su prešla sa potrošnje na proizvodnju i imaju izgrađene digitalne identitete, karakteristična sposobnost samomotivacije i tip učenja peer-to-peer.
Preporuka koje ovo istraživanje daje policy maker-ima je da je potrebno prepoznavati i uključivati neformalno učenje u formalni školski sistem i institucionalizovati nove stilove učenja i podučavanja. "Start with people not PCs" - opremanje škola kompjuterima i hardverom ne treba više (u UK) da bude celokupna investicija. Građenje mreža, kontakata i pristup znanju izlaze u prvi plan i digitalni jaz treba definisati u novim kategorijama - participacije, kolaboracije i zajedničke produkcije. Potrebno je usmeriti obrazovni potencijal promena koje se već dešavaju u životu "digitalne dece".
